Bugün faşizme karşı mücadelede eksikliğini en çok hissettiğimiz şey güçlü bir işçi hareketidir. Bu durum antifaşist mücadelenin belirli bir eşiği bir türlü aşamamasına, gelişip yayılamamasına ve faşist diktatörlüğe üretim alanından ve politik devrimci işçi hareketinden darbe vurulamamasına yol açmaktadır. Öyle ki, adeta işçi mücadelesi bir kanaldan, faşizme karşı mücadele ayrı bir kanaldan akmaktadır. Sendikalist mantıkla işçi mücadelesinin asıl derdi patrona karşı iş ve aş olarak görülmekte, faşizme karşı özgürlük ise daha çok ezilenlerin sorunu olarak algılanmaktadır. Böyle olunca da işçinin faşizme karşıtlığı da en iyi ihtimalle ezilenlerin mücadelesi ile kurulan dolaylı bir dayanışma ilişkisi ya da işçilerin kendi ezilen kimlikleri üzerinden ele almaları gereken bir tutum olarak görülebilmektedir.