Gökhan Güneş’in kaçırılmasına ve kaybedilmek istenmesine karşı yürütülen sonuç alıcı mücadele faşist şeflik rejiminin kaçırma-kaybetme politikasını çok güçlü biçimde teşhir etti ve onu suçüstü yakalayarak gerçek bir politik yanıt verdi. Değişik dönemlerde ve sayısız örneklerde görüldüğü gibi Türk burjuva devletinin sömürgeci-tek tipçi kodlarında kaybetme politikası vardır. Türkiye Cumhuriyeti’nin daha kurulma sürecinde 15’lerin Karadeniz’de katledilmesi, Osmanlı Sosyalist Fırkası lideri Hüseyin Hilmi Bey, İttihatçı muhalif Ali Şükrü Bey ve Sabahattin Ali’nin, 12 Eylül faşist askeri darbesi döneminde Hayrettin Eren ve Cemil Kırbayır’ın, 1990’larda Hüseyin Toraman, Hasan Ocak ve Ayşenur Şimşek’in kaybedilmesi, Kürdistan devrimcilerinin asit kuyularında yok edilmesi, 2015’den sonra Hürmüz Diril, Fetullah Gülen Cemaati ile ilişkili olmakla suçlanan Hüseyin Küçüközyiğit ve son olarak Gökhan Güneş’in kaçırılması, bunun bir devlet geleneği olduğunu ve devletin ihtiyaç duyduğu her dönem kullandığı temel bir politika olarak uygulandığını gösteriyor.

Parti için gelişiminin sorunlarına, süreçlerine, imkânlarına ve risklerine hâkim olmak; gelişimini yönetebilmenin, “devrimci kendiliğindencilik”ten sakınabilmenin ve kendi tarihine hükmedebilmenin koşuludur. Parti, var oluşu ve gelişiminin belirli bütün anlarının genel çerçevesini ve içinden geçmekte olduğu kritik süreçlerin sorunlarını çözümlemeli, kavramalı, sürecin yönünü ve hareket tarzının esasını tayin edebilmelidir.