Basralı Sufi Rabia İslam dinine inanan bir kadın olmuşsa da, yaşadığı dönemin Basra kentindeki çok dinli, çok inançlı, çok kültürlü bir toplumun kadın bireyi olarak ortaya çıkmıştır. Farklı din, inanç ve kültürlerin harmanlanmasını kendi tanrı inancında ve daha önemlisi kadın kimliğinde birleştirmeyi başarmış tarihsel öncü bir kadındır o.
Gelişen kitle hareketlerinin en önünde yürüyen ve daha ileri gitmek için silaha, mücadelenin şiddet veya askeri araçlarına dayalı yöntemlerini arayanın bu arayışı yanıtlayacak devrimci öncüyle buluşması dönemin devrimci önderlik sorununun kritik bir halkasıdır, yeni bir devrimci yükselişin öznel koşuludur. Burjuva devletler, bu eğilim karşısında umudu, silahı ve devrimci amaçları gömmek için var güçleriyle saldırıyorlar. Devrimci öncülere düzeniçileşmeyi, silahsızlanmayı, olmazsa topyekün imhayı dayatıyorlar.
“Emperyalizm döneminde yeni-sömürgelerde bu sorunların çözümü devrimle sağlanır” ve “Türkiye” “çok uluslu yeni sömürge”dir genellemeleri yapan Halk Okulu, Kürt sorununu, Bakurê Kurdistan gerçeğini tarihsel ve güncel olarak aydınlatma, somut politik görevler çıkarma zahmetine girmedi, girmiyor. Üstü örtük “Misak-ı Milli” ufkuyla düşünme, ilişkilenme ısrarını sürdürüyor.
Selim Açan’ın görüş açısının dışındaki gerçek, Bakur Kürdistan’da Kürt halkının yalnızca sömürgecilikle değil, ulusal inkarla karşı karşıya olduğudur. Bu, ulusal varlığın kabulü ve anadilde eğitim gibi devletin kabul etmemek için varını yoğunu ortaya koyduğu ve şimdi de aynı mevzide tutunmak için elinden gelen her şeyi yaptığı iki temel ulusal demokratik talebi koşullar. Bunu idrak edememiş ve politik mücadelede tuttuğu yer hakkında bugün bile açık kavrayıştan yoksun bir anlayış, eleştiri karşısında, “Kürt sorununun kavranışında sığ bir demokratizm” veya “Alınteri-Devrimci Proletarya geleneğinin KÖH’le siper yoldaşlığı ilişkisinin kökleri PKK’nin kurucu kadrolarıyla Ankara’da ADYÖD döneminde filizlenen yakınlığa dayanır” diyerek bir şey açıklamış olmaz.
Filistin ulusal hareketinin zayıf karnı her zaman güvendiği ve dayandığı gerici Arap ülkeleriyle “içte” işbirlikçi çizgi oldu. Bu yeni dönem Filistin ulusal hareketinin geleceği bakımından ciddi olanaklar barındırdığı gibi, takip edilen “Trump Planı” ve gerici Arap devletlerine atfedilen rol, “içte” de El Fetih şahsında burjuva işbirlikçi Filistin güçleri ile geliştirilen ittifak çeşitli riskleri de aynı oranda içeriyor.
Kolektif olarak açlık grevine mi gireceğiz? İsrail ordu güçleri gemiye geldiklerinde hangi sloganı atacağız? Hapishanede direniş nasıl olacak? Örgütlenme burada çok önemliydi. Hem gemideki günlük yaşamı örgütlemek, hem de umudu, direnişi ve tepkileri örgütlemek, harekete geçebilmeyi sağlamak ve baskılar altında kırılmamayı başarmak bağlamında örgütlenme gerçekten belirleyici bir yerde durdu. Ablukanın kökeni bir insani krizde değil, sömürgeci bir işgalde yatıyor. Bu nedenle bu eylemi yalnızca insani bir eylem olarak değil, öncelikle politik bir eylem olarak anlamamız gerekiyor. Başarısını da yalnızca gemilerin fiilen insani yardım ulaştırıp ulaştıramamasına göre değil, eylemin politik sonuçlarına göre değerlendirmeliyiz.
Bu aşamadaki Filistin deneyimi, ulusal birliğin artık ertelenebilecek bir siyasi seçenek değil, entegre askeri ve siyasi araçlarla Filistin davasını ortadan kaldırmaya çalışan bir sömürge projesiyle yüzleşmede varoluşsal bir gereklilik olduğunu teyit etmektedir. İdeolojik akımlar ve doktrinler, inançlarından vazgeçtikleri için değil, onları birleştiren şeyin –toprak, halk, haklar– onları ayıran şeyden daha derin ve daha kalıcı olduğunu fark ettikleri için bir araya gelmiştir.
Düşmanla ilk karşılaştığımda, ilk hissettiğim duygu korkuydu. Ama korku üstesinden gelmeniz gereken bir şeydir. O anda, her gün direnen şehitlerden daha değerli olmadığınızı kendinize hatırlatıyorsunuz. Ayağa kalkıyor, korkunuzla yüzleşiyor ve günlük olarak zulme direnen Filistinliler gibi kararlı durmanız gerektiğini kendinize söylüyorsunuz. O özgün anda, garip bir güçle, düşmanla yüz yüze durduğumu ve onlarla alay ettiğimi hatırlıyorum. Gözlerine baktım ve “Siz katilsiniz” dedim.
Yeni dönem, Tunus’ta patlak veren halk ayaklanmasının Ortadoğu çapında bir işaret fişeği olmasıyla ve “Arap baharı” olarak adlandırılan ayaklanmalar silsilesinin ortaya çıkmasıyla başlamış olan bir dönemin kapanması demek. Önceki dönemde, Tunus ve Mısır’da diktatörlerin devrilmesi, Suriye ve Libya’da iç savaşın baş göstermesi, Müslüman Kardeşler’in bölgede öne çıkması ve geri sürülmesi, Batılı emperyalizmin halkçı özgürlük isyanlarını çalma hamlelerini yoğunlaştırması, Rojava devrimininse halkların devrimci-demokratik nitelikteki üçüncü seçeneği olarak parıldaması gibi eşiklerden geçilmiş, emperyalist devletler, bölgenin gerici diktatörlükleri ve halklar arasındaki kuvvet ilişkileri ve dengeleri değişim geçirip yeniden şekillenmişti.
Filistin davası sadece Filistinliler için değil, her devrimci için bir davadır. Bu, uluslararası dayanışma hareketlerine özel bir görev yükler: fraksiyonları değil, ilkeleri desteklemek önemlidir. Küresel destekçiler Filistinli fraksiyonlar arasında seçim yapmak yerine mücadelenin birleşik ilkelerini desteklemeli, Birleşik Filistin Seslerini güçlendirmeli ve Filistinlileri doğuştan bölünmüş ve özyönetimden aciz olarak gösteren siyonist anlatıları ve propagandayı reddetmelidir.